เอาล่ะ หลังจากตั้งท่ามานาน ในที่สุดก็ได้ฤกษ์เขียนเล่าเรื่องซะที ^^”
พิมพ์ไปก็นั่งคิดไปว่าจะเล่าจริงๆ จังๆ ก่อนแล้วค่อยสครีม หรือเล่าไปสครีมไปดี.... หลังปรึกษาเพื่อน (ต้องปรึกษาเลยเรอะ ^^”) ก็สรุปว่าเอามันทั้งสองอย่างแหละ เล่าไปสครีมไปแล้วหลุดตรงไหนค่อยไปต่อตอนท้ายอีกที โฮ่โฮ่ ^^ แต่อยากพยายามเล่าแบบจริงๆ จังๆ ดูเหมือนกันนะ ^^"
จุดประสงค์ในการเล่า? อยากยุให้ไปหามาดู + สนองความบ้าของตัวเอง 555 ^o^ เห็นการแคปภาพแล้ว ท่านจะทราบได้ทันทีว่าข้าพเจ้าลำเอียงไปหาใคร (จริงๆ มันก็ความแตกมาตั้งนานแล้วแหละเนอะ ^^”)
เพราะฉะนั้นเริ่มเลยดีกว่า~~~XD
แต่จริงๆ เราว่าเราเขียนเล่าและสครีมไม่เก่งเอาเลย =w=” ชอบสครีมทางโทรศัพท์มากกว่า แต่มันอยากเขียนนี่นะ ^^” แล้วจริงๆ เรื่องนี้รายละเอียดมันเยอะมาก ตอนดูครั้งแรกถ้าไม่ได้นั่งดูกับพี่ลินเราก็คงมึนๆ ไปเยอะเหมือนกันเพราะอาจตามเรื่องไม่ทัน ถ้าเล่าแปลกๆ งงๆ หรือผิดๆ ถูกๆ ต้องขอโทษไว้ล่วงหน้าด้วยนะคะ ^^”
อนึ่ง Spoil เต็มที่อยู่แล้วล่ะนะ แล้วก็อาจ Spoil ข้ามไปถึงต้นฉบับด้วยเป็นครั้งคราว ^^”
ถ้าอยากอ่านเกริ่นเรื่องคร่าวๆ กับแนะนำตัวละครเล็กน้อยก่อน จะได้อ่านเข้าใจง่ายขึ้นก็ดูที่ entery นี้ได้ค่ะ ^^
ps. ไม่ควรฟังดราม่าก่อนเริ่มดู เพราะมันจะทำให้ฉากเครียดๆ กลายเป็นฉากขำกลิ้งได้ในบัดดล =w= (มีผู้เคราะห์ร้ายไปแล้วหลายราย)
เริ่มล่ะน้า~
ดินแดนถิ่นเกิดเมืองนอนอันงดงามในความทรงจำของพวกเรา “เทอร่า”
ความแปดเปื้อนและการพังทลายของสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติอันเนื่องมาจากการเจริญเติบโตในอารยธรรมของมนุษยชาติ
ทำให้ดาวดวงนั้น กลายเป็นดาวที่ผู้คนไม่สามารถอาศัยอยู่ได้อีกต่อไป
มนุษยชาติที่ถูกไล่ต้อนจนถึงทางตัน จึงตัดสินใจเดินทางออกห่างจากเทอร่าที่ปรักหักพังภายใต้ระบบการปกครองพิเศษ สเปเรี่ยล โดมิเนชั่น (SD)
และตามหาดินแดนแห่งใหม่ในห้วงอวกาศ
Terra e… ตอนที่ 1 : วันที่ลืมตาตื่น
เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินหันรีหันขวางอยู่ในทางเดินที่ท่าทางว่าเขาจะไม่รู้จัก... ดูครั้งแรกก็สงสัยอยู่ว่าทำไมใส่ชุดนอนหว่า..^^”(ßไหนบอกจะพยายามเล่าจริงจัง เริ่มต้นก็เอาแล้ว =w=”... คงเล่าจริงจังได้แต่ตอนแรกๆ นี่ล่ะค่ะ = =”) จนเข้าไปถึงห้องๆ หนึ่ง
หญิงสาวคนหนึ่งนั่งทำนายไพ่ทาล็อตอยู่
“ยินดีต้อนรับค่ะ โซลเจอร์”
เด็กหนุ่มเดินตรงเข้าไปหาเธอ
“ทำนายอีกแล้วเหรอ”
เสียงนั้นเหมือนมาจากตัวเขาเอง แต่นั่นไม่ใช่เสียงของเขา
“ค่ะ... ข้ามองเห็นอนาคตของพวกเราบนโต๊ะนี้”
“อนาคตของพวกเรา... มิว...”
ทันใดนั้นก็ปรากฏร่างของชายคนหนึ่งขึ้นตรงบริเวณที่เด็กหนุ่มกำลังยืนอยู่ ราวกับว่าเขาก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับเด็กหนุ่มนั่นเอง
เสียงนั้นเป็นของชายคนนี้ บทสนทนาของหญิงสาวกับชาวหนุ่มดำเนินต่อไป...
“การตื่นของราชสีห์จะมาเยือนพวกเราค่ะ พลังอันยิ่งใหญ่บางอย่างจะหลั่งไหลมายังต้นกำเนิดพลังแห่งเรา”
“พอเถอะ.... พลังที่ว่านั้นคืออะไร อาวุธเหรอ หรือว่าบุคคล? ถ้าได้พลังนั้นมา เราจะสามารถบินไปในห้วงอวกาศได้งั้นรึ?”
“โซลเจอร์...”
“.... ขอดูเทอร่าของเธออีกครั้งได้ไหม?”
“ได้สิคะ.... ฝากหัวใจของท่านไว้กับข้า แล้วปรับคลื่นให้ตรงกับข้าสิคะ”
ภาพทิวทัศน์รอบข้างของเด็กหนุ่มแปรเปลี่ยนกลายเป็นห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่...
“ทางช้างเผือกค่ะ มองเห็นไหมคะ”
“อา... งามเหลือเกิน
ดวงอาทิตย์... ชิวิตของฉันเหลือสั้นเกินกว่าที่จะโบยบินไปถึงนั่นได้
ฉันต้องมอบให้ใครสักคน ชีวิตของฉัน ความทรงจำของฉัน คนที่ทำให้อนาคตของฉันดำรงไว้ได้....
ใครสักคน ใครสักคน ใครสักคน ใครสักคน........!!!!!”
“โซลเจอร์!!”
“ว้ากกกกกกกก!!!”
... ... ... จบช่วงบรรยายจริงจัง... ... ...
หา? จบแล้วเรอะ!? ^^” เรื่องของเรื่องคือ อยากแปลบทสนทนาช่วงต้นนี่ทั้งดุ้นน่ะค่ะ เขียนอะไรไปเนี่ยเรา อยากแทรกโดเมนหนี TwT เราบรรยายการกระทำไม่เก่งเอาซะเลย แต่อยากเขียนนี่ (แปลคำพูดก่อนแล้วเขียนบรรยายแทรกเอาน่ะค่ะะ) =w=” ถ้าแปลกๆ ก็ขอโทษด้วยนะคะ (ส่วนเรื่องคำแทนตัวนึกไม่ออกจริงๆ จะให้ปู่แทนตัวว่าผมมันก็แปลกๆ) ^^” ขอไปลองเล่าสบายๆ ดูดีกว่า... เล่าไม่เก่งจริงๆ แฮะเรา ^^”
ว่าแล้วก็ต่อกันเถอะค่า~XD จริงๆ อยากแซวตั้งแต่เมื่อกี้ แต่ไปแทรกคงไม่เหมาะ ตอนดูกับทีวีไม่ทันสังเกต แต่มานั่งแคปภาพกับคอมแล้ว ก็เพิ่งเห็นว่า ตอนเห็นหน้าฟีซิส โจมี่หน้าแดงด้วยแฮะ ^^”
^ นี่แหละ มันจางมาก มองยากหน่อย แต่แดงจริงๆ นะ ^^ เสียดายไม่แดงตอนเห็นปู่~XD (เฮ้ ^^”)
แล้วโจมี่ก็ตื่นขึ้นด้วยเสียงนาฬิกาปลุกกับเสียงคุณแม่ ^^ ความฝันนี่เองถึงได้เป็นชุดนอน ว้ากเมื่อกี้นี้เสียงโจมี่นะคะ ^^”
ชอบคุณแม่จังเลย ^^ (ตอนนี้ยังไม่บอกชื่อคณพ่อคุณแม่ คุณพ่อชื่อ วิลเลี่ยม ชิน ส่วนคุณแม่ชื่อ มาเรีย ชินค่ะ )
คนพากย์ก็คือคุณยูคานะค่ะ ส่วนคุณพ่อคนพากย์คือคุณ... จำชื่อไม่ได้ ^^” คนที่พากย์ไก (อาบิส) ค่ะ ^^ อดนึกถึงเทียร์กับไกขึ้นมาไม่ได้ ในอาบิสตำแหน่งเหมือนพี่สาว(?)กับพี่ชาย(?) (...ไม่ใช่นางเอกกับคุณพ่อ เอ้ย! เพื่อนสนิทหรอกเรอะ ^^”) ของพระเอก เรื่องนี้เป็นคุณพ่อคุณแม่ ^^
พรุ่งนี้จะเป็นวัน “ลืมตาตื่น” หรือวันเกิดครบ 14 ปีของโจมี่ ที่จะต้องเข้ารับการตรวจร่างกายเพื่อบรรลุนิติภาวะ แต่โจมี่ยังตื่นสายเหมือนเดิม คุณแม่เลยเป็นห่วง วันนี้คุณพ่อให้โจมี่กลับบ้านเร็วๆ จะได้มาฉลองวันเกิดกันล่วงหน้า 1 วัน
แล้วโจมี่ก็ออกเดินทางไปโรงเรียนโดยรองเท้าสเก็ต แซงแซมเพื่อนสนิทที่วิ่งหน้าตั้งลิ่วๆ ที่นี่คือนครแห่งการฝึกอบรม อตาลัคเซีย (แปลถูกมั้ยนี่ ^^”)
ไปถึงโรงเรียนก็เจอซูเวน่าเพื่อนสนิทอีกคน แล้วแซมที่วิ่งตามมาทันก็ตรงเข้ากระชากคอเสื้อโจมี่ทันที แต่อาจารย์ก็โผล่มาเรียกโจมี่ให้ตามไปห้องอบรม...
ชอบมือแซมสุดๆ ^^” อารมณ์แบบไปดีนะเพื่อนจริงๆ... ว่าแต่ที่โจมี่โดนเรียกไปอบรมนี่เพราะใส่สเก็ตมาโรงเรียนเหรอ? ถ้าเพราะสายแซมน่าจะโดนด้วยสิ?? เอ ^^”
โจมี่เล่าความฝันที่เห็นให้เพื่อนๆ ฟัง
แซม :สาวสวยเหรอ... แต่ไม่ได้เรื่องเลยนะ ปล่อยให้พ่อรูปหล่อที่เป็นคู่นั่นออกมาด้วยได้ไง
โจมี่ : ช่วยไม่ได้นี่หว่า ความฝันนะ จะไปควบคุมได้ไงเล่า
...ชอบประโยคนี้จริงๆ นะ... ^^”
แล้วแซมก็ถามต่อถึงว่าว่าแต่อนาคตของ “มิว” ที่พ่อรูปหล่อนั่น(พูดงี้จริงๆ อ่ะนะ ^^”) พูดถึงคืออะไร นี่มันคืออะไร โจมี่ก็บอกว่าเห็นพูดว่า “อนาคตของพวกเรา...มิว” ก็น่าจะหมายถึงกลุ่มคนอะไรไม่ใช่เหรอ? แล้วก็ตันกันอยู่แค่นั้น... โดยมีกล้องจับตาดูพวกเขาอยู่ด้วย
แล้วก็ถึงชั่วโมงกีฬาล่ะมั้ง? เล่นฟุตบอลกัน โจมี่ยิงเข้าประตูไป แต่โดนเครื่องตัดสินว่าเป็นออฟไซด์... แปลว่าล้ำหน้าใช่มั้ยเอ่ย.. ^^” เลยโมโหพังเครื่องทิ้ง แล้วก็เจอใบแดงไป... (ในต้นฉบับรู้สึกจะพังเครื่องฝึกที่หาว่าฝีมือไม่ได้เรื่อง ^^”)
อาจารย์ก็กลุ้มใจว่ามีโจมี่เป็นแรกนี่แหละที่โดนเรียกเข้าห้องอบรมถึง 2 ครั้งในวันก่อนวันลืมตาตื่น (ต้นฉบับเจอจับเช็ค ESP เลย =w=") แล้วหลังจากนั้นโจมี่ก็ลาเพื่อนๆ ในชั้นเรียนเพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะมาเรียนแล้ว... ด้วยคำว่าเมื่อกี้นี้ไม่ใช่ออฟไซด์เด็ดขาดเลย... แล้วอาจารย์ก็กุมขมับ...^^”
ว่าแต่ที่อาจารย์หวังว่าโจมี่น่าจะได้เป็นเอลีทนี่ ก็แปลว่าผลการเรียนของโจมี่ต้องดีมากสินะ ^^ (แต่นิสัยมีปัญหา by แซม ^^”)
ตกเย็นถึงเวลากลับบ้าน โจมี่หันกลับไปมองโรงเรียนแล้วบอกว่าพอคิดว่าจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้ว...ก็รู้สึกเหงาๆ... (เมื่อผ่านการตรวจร่างกายแล้ว จะไม่ได้กลับมาที่บ้านหรือเมืองที่อาศัยอยู่อีกแล้วนั่นเอง)
ซูเวน่าปลอบว่าการกลายเป็นผู้ใหญ่เป็นเรื่องที่วิเศษมากนะ บอกว่าเหงาแบบนี้มันแปลกนะได้เป็นผู้ใหญ่ก่อนพวกเราแท้ๆ เลย แล้วซูเวน่าจะจูบแก้มโจมี่เป็นการลา พร้อมกับอวยพรขอให้โชคดีในการตรวจสอบร่างกายเพื่อบรรลุนิติภาวะ แล้วก็แยกตัวไปก่อน ฝ่ายแซมก็ยกบัตรผ่าน (แต่หน้าตาเหมือนนาฬิกา ^^”) ที่ระลึกครบรอบ 100 ปีของสวยสนุกดรีมเวิร์ลที่โจมี่เคยอยากได้มาก ให้โจมี่เป็นของขวัญวันเกิดล่วงหน้า
แซม : พวกเราเป็นเพื่อนกันตลอดไปนะ... ถ้าเป็นผู้ใหญ่แล้วได้พบกันอีกก็คงจะดีนะ...
กลับมาถึงบ้านโจมี่นั่งดูอัลบั้มรูปตอนที่ไปเที่ยวสวนสนุกดรีมเวิร์ลด้วยกันทั้งบ้าน แล้วคุณแม่ก็ตามเข้ามาดูว่าโจมี่ทำอะไรอยู่ โจมี่ก็ถามขึ้นมาว่าตั้งแต่พรุ่งนี้เขาจะไม่อยู่ที่บ้านนี่แล้ว แม่ไม่เหงาบ้างเหรอ...
คุณแม่ : เด็กบ้า จะไม่เหงาได้ยังไงล่ะ... แต่ว่ามนุษย์เราน่ะ จะเป็นเด็กอยู่ตลอดไปไม่ได้หรอกนะ... ถึงจะเหงาแค่ไหน เจ็บปวดแค่ไหน เราก็ต้องกลายเป็นผู้ใหญ่นะจ๊ะ...
ในคืนนั้นหลังเตรียมอาหารเสร็จ มีคนมากดกริ่งหน้าบ้าน คุณแม่นึกว่าคุณพ่อกลับมาเร็วมาก เลยดีใจรีบไปดูแต่กลับเป็นคนจาก Universal Control มาทำการตรวจสอบจิตใจส่วนลึกของโจมี่ เนื่องจากมีข้อสงสัยว่าโจมี่อาจมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับพวก “มิว” จากบทสนทนาเกี่ยวกับความฝันที่เล่าให้เพื่อนๆ ฟัง (แต่รู้สึกจะบอกคุณแม่แค่ว่าเป็นการตรวจการจะเข้ารับการตรวจร่างกายในวันพรุ่งนี้ล่ะมั้ง ^^” ในอนิเมเรื่องตัวตนของพวกมิวถือเป็นความลับสุดยอดอย่างหนึ่ง คนธรรมดาจะไม่รู้เลย แต่ในต้นฉบับเหมือนจะรู้นะ?)
แบบว่าไปวางแก๊สสลบในห้องแต่งตัวต่อจากห้องน้ำ (โจมี่อาบน้ำอยู่พอดี) แล้วก็เล่นหอบออกมาทั้งผ้าขนหนูผืนเดียวนั่นเลย เฮ้ย!! ตอนแรกที่ยังไม่ได้นั่งฟังให้ดี นึกว่าลักพาตัวทั้งผ้าขนหนู =w=”
คุณแม่โวยทันทีว่าหาอะไรให้ใส่ด้วยสิ ^^” แล้วก็รีบหยิบเสื้อนอนมาส่งให้ จนโดนคนที่ตรวจสอบท้วงว่าไม่เอาเป็นเอาตายไปหน่อยเหรอ? ไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องกันแท้ๆ.... คุณแม่เลยต้องยอมปล่อยไปแต่โดยดี (แต่สุดท้ายใครใส่ให้ก็ไม่รู้แหละนะ ^^”)
...ว่าแต่เลยสรุปได้ว่า ครอบครัวของโจมี่นี่ถือว่าแปลกสินะ... ต้นฉบับคือหลังจากที่โจมี่ถามว่าไม่เหงาเหรอนั่น คุณแม่ก็ช็อค แล้วเป็นคนติดต่อหา Universal Control เองเลย เพราะโจมี่อาจผิดปกติ... แบบว่าเหมือนจิตใจไม่มั่นคงมีความคิดแบบนั้นอะไรเทือกนั้น... ของอนิเมแปลงออกมาเป็นครอบครัวอบอุ่น ซึ่งก็อาจจะดูแปลกสำหรับยุคระบบ SD จริงๆ นั่นแหละ ระบบควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์สมบูรณ์แบบนี่นา...งืมๆ...ครอบครัวอื่นเป็นยังไงก็ไม่รู้นะ
ในต้นฉบับจะอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับระบบต่างๆ เอาไว้ละเอียดยิบไปกับเรื่องเลย แต่อนิเมคงทำไม่ได้แหละเนอะ ^^” รายละเอียดเกี่ยวเรื่องครอบครัวในระบบ SD มันจะเล่าอยู่ในตอนที่ 2 เอาไว้ไปเล่าตอนต่อไปตามนั้นนะคะ ^^"
โจมี่โดยจับยัดเข้าเครื่องตรวจสอบ (ไม่ได้แคปตอนซูมหน้ามา มันหลอนอ่ะ TwT) ตรวจหาพลังไซออน แต่ได้ข้อสรุปว่าเร่งระดับการตรวจมาจนขั้นนี้แล้วยังตรวจไม่พบก็น่าจะไม่มีปัญหา เพราะถ้าเป็น “มิว” ล่ะก็ ตรวจมาขนาดนี้ ถ้าไม่ “ตื่น” ก็ต้องคลั่งไปแล้วเพราะพวก “มิว” มีจิตใจละเอียดอ่อน....
หลังจากนั้น โจมี่ก็เลยสลบเหมือด...
คุณแม่ : ฉันนี่เป็นแม่ที่ใช้ไม่ได้เลย “วันลืมตาตื่น” ของลูกชายแท้ๆ แต่กลับรู้สึกเจ็บปวดถึงขนาดนี้
คุณพ่อ : ฉันเข้าใจ แต่พวกเราก็มาเป็นผู้ใหญ่ไปพร้อมๆ กันเถอะนะ...
และในคืนนั้นก็ปรากฏเงาร่างเรืองแสงเรืองสีฟ้าของสโตกเ...(ผัวะ! โดนซัดด้วยไซออน =w=”) ของคุณปู่มาเฝ้าดูหลานตอนหลับ~~~!!!XD นอกเรื่องแระ... เขามาด้วยความเป็นห่วงน่ะ ^^”
แต่ดูแต่ภาพแล้วชวนให้นึกถึงท่านเล็คนาร์ทเหมือนกันนะเอ ชอบมาโผล่หัวหมอนโคมะซัง ^^”
เช้าวันต่อมา โจมี่สวมชุดใหม่ (รู้สึกว่าจะเป็นของขวัญวันเกิดจากคุณแม่ ^^) ลงมาข้างล่าง คุณแม่จะบอกว่าคงได้ยินจากโรงเรียนแล้วว่าในวันลืมตาตื่นนี่ เราจะไปที่ไหนก็ได้ การตรวจร่างกายเผลอแป้บเดียวก็จะเสร็จแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลย
โจมี่ลาพ่อแม่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็วิ่งออกจากบ้านไป...
เมื่อออกจากบ้านมาก็มีเจ้าหน้าที่เฝ้าติดตามดูอยู่แล้ว... เอ สรุปว่าการตรวจร่างกายนี่ก็คือ เจ้าตัวจะไปที่ไหนก็ได้ จะมีจุดตรวจอยู่ที่โน่นบ้างที่นี่บ้าง เมื่อเดินเข้าไปในจุดตรวจ การตรวจก็จะเริ่มขึ้นทันทีนั่นเอง... (ตอนแรกไม่ทันฟัง นึกว่าโจมี่โดดการตรวจ... ^^”)
โจมี่ถูกจับตาดูเป็นพิเศษ เพราะเพิ่งโดนตรวจสภาพจิตใจไปเมื่อวานด้วย โจมี่ขึ้นรถไปแบบไร้จุดหมาย แต่พอเห็นโฆษณาสวนสนุกดรีมเวิร์ลในรถบัส ก็เลยตัดสินใจว่าไปที่นั่นดีกว่า... อย่าว่าโง้นงี้เลย เราได้ยินชื่อดรีมเวิร์ลก็นึกถึงดรีมเวิร์ลบ้านเรานี่แหละก่อนเพื่อน ^^” ชื่อเหมือนินา
...ว่าแต่นั่งดูมาก็หลายรอบ จนทานุจังบอกนั่นแหละ เราถึงได้เห็นว่า!!!
... ... ... ลีโออยู่บนรถมาด้วยตั้งแต่แรก.... มาตั้งแต่เมื่อไหร่... ขึ้นมาพร้อมโจมี่ก็ไม่ใช่ ถ้านั่งมาก่อนแล้วรู้ได้ไงว่าโจมี่จะขึ้นรถคันนี้...??? ... ... ... ช่างมันเถอะเนอะ ^^”
แล้วโจมี่ก็มาถึงสวนสนุกดรีมเวิร์ล... แล้วก็ไปดูสัตว์หายากที่ชื่อว่านากิเนสึมิ
เอเอ คำอธิบาย... นากิเนสึมิเป็นสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่บนดาวอังคาร สามารถพูดคุยกับพรรคพวกที่อยู่ห่างไกลออกไปด้วยคลื่นความถี่สูงได้ และสามารถพร้อมพลังงานเทเลพาธีได้ด้วย แม้จะไม่มากนักก็ตาม...
ขณะที่ดูอยู่ โจมี่ก็ได้ยินเสียงที่เหมือนจะมาจากนากิเนสึมิว่า
“อยากออกไป... อยากออกไปจากที่นี่ อยากกลับไป... เธอก็กลับไปด้วยกันสิ ที่นี่ไม่ใช่ที่อยู่ของพวกเรา”
จึงเผลอเอื้อมมือจะไปแตะเคสที่ใส่นากิเนสึมิ แต่ก็โดนบาเรียเด้งกลับ จนโดนผู้ดูแลต่อว่า
พร้อมกันนั้น ชายลึกลับ? (ไม่ลับแล้วล่ะท่าน ^^”) ที่ยืนดูอยู่หลังก็คิดในใจว่าเมื่อกี้มีสัมผัสได้ว่าโจมี่ตอบรับเทเลพาธีของนากิเนสึมิ... ไม่ผิดแน่ โจมี่คือ “มิว”...
โจมี่ตกใจเรื่องเสียงเมื่อครู่นี้ และคิดว่าอาจจะรู้สึกไปเอง... แต่ก็รู้สึกสงสารนากิเนสึมิที่โดนขังไว้..
โจมี่เดินไปจนถึงเครื่องเล่น Underground Coster เลยตัดสินใจขึ้นไปเล่น โดยไม่รู้ว่าที่นี่คือหนึ่งในจุดตรวจสอบร่างกายนี่เอง
แต่อย่าว่าโง้นงี้เลย... ไม่มีคนเฝ้าเครื่องเลยเรอะ!!!!? มาถึงวิ่งๆๆ กระโดดลงไปนั่ง แล้วเครื่องกออกเฉยเลย ^^” ไงๆ ก็น่าจะมีคนคอยดูแลว่าใส่หมวก คาดเข็มขัดเรียบร้อยรึเปล่าไม่ใช่เรอะ ^^”...
งืมๆ เล่นไปได้ไม่นาน การตรวจร่างกายก็เริ่มต้นขึ้น...
เอ่อ.. โลกในจิตใจสินะ ถึงได้ไม่ใส่เสื้อ ^^” อื้ม... ว่าแต่โจมี่ตอนจะกินไอติมนั่นน่ารักจังเรย~~~XD ... กลับเข้าเรื่อง ^^”
เครื่องคอม (แหละนะ ^^”) จะแนะนำตัวว่ามันคือหนึ่งใน Computer Terras No. (คาดว่าเป็นเครื่องที่ทำหน้าที่ควบคุมการตรวจร่างกายนี่ล่ะมั้ง?) ชื่อว่า Terras No.5 ต่อจากนี้ไปจะเริ่มทำการตรวจสอบร่างกายเพื่อบรรลุนิติภาวะ โดยขั้นแรก จะเริ่มจากการลบความทรงจำ... คาดว่าคงเป็นความทรงจำตอนเด็ก เรื่องเกี่ยวกับครอบครัวอะไรเทือกนั้นซะเยอะแหละ...
โจมี่เรียกหา แซม ซูเวน่า พ่อและแม่ จนตอนที่จะสิ้นสตินั้นเอง ก็มีเสียงดังขึ้นว่า
“อย่าปล่อยให้มันจับได้นะ!”
พร้อมกับปรากฏร่างของชายคนหนึ่งขึ้น....
ปู่มาเต็มๆ แล้ว~~~~~~!!!XD เอ่อ... ไม่รู้จะใช้คำไหนดี... คำว่าโอบน่าจะเข้าสุดนะ ^^” โอบหลานตลอดงานด้วย กรี๊ด~~~~XD
..กลับเข้าเรื่องก่อนจะไปไกลกว่านี้... ^^”
ทางฝ่ายโอเปอเรเตอร์คอมพิวเตอร์ก็บอกว่าจับปฏิกิริยาไซออนได้ เป็น Type Blue ทำให้มีคำสั่งปิดสวนสนุกกะทันหันโดยเร็วที่สุด
“อย่าทิ้งความทรงจำไป มันเป็นความทรงจำตลอดระยะ 14 ปี ตั้งแต่เธอเกิดมา โจมี่”
“คุณคือ...”
“บลู... โซลเจอร์บลู”
“ถ้าจิตใจของเธอเข้มแข็ง เธอก้จะไม่ต้องสูญเสียมันไป อย่าพร้อมตัวให้ไหลไปกับกระแส”
Terras No. 5 พยายามโจมตีเข้าใส่ทั้งสอง (หรือจริงๆ คงจะใส่ปู่ล่ะมั้ง แต่ปู่โอบหลานอยู่นี่ ^o^) ปู่ก็พาหลานหลบ!
ปู่ “อย่าปล่อยมือล่ะ!”
อย่าว่าโง้นงี้เลยปู่ ดูแล้วยังไงก็เห็นปู่โอบหลานแน่นอย่างเดียว โจมี่ไม่ได้เกาะไม่ได้จับเลยซักติ้ด!!^^” (อย่าคิดมากค่ะว่าทำไมภาพยาวนัก ลำเอียงค่ะ =w= ß พูดได้เต็มปากไม่อายเลย โฮ่โฮ่)
แล้วก็โจมตีกลับบ้าง~
แต่อันนี้หลานเกาะเอวปู่แน่นเต็มที่ 555 กรี้ด~~~~~XD แต่ดูแล้วก็ท่องไว้ๆ ภายในจิตใจโจมี่ๆ ... โจมี่เลยไม่ใส่เสื้อ... ^^”
จริงๆ มันฉากเครียด แต่ตอนดูครั้งแรกเราขำพรืดค่ะ ^^” เพราะอะไรเหรอ...
...เอ่อ... แบบว่าหน้าของ No.5 มัน... แบบว่าเจ็บปวดมาก... ^^” ประกายแสงจากพลังปู่ดูไปๆ จะคล้ายน้ำตา... รึเปล่า... ^^” (โป้ก!) เบิ้ดตัวเองซักรอบ แล้วกลับเข้าเรื่อง ^^”
ฝ่ายทางโอเปอเรอเตอร์ก็บอกว่าจับ ไซออน เลเวลขึ้นสูงสุด เป็นโซลเจอร์บลูไม่ผิดแน่! โจมี่จึงถูกประเมินว่าเป็น “มิว” แน่ๆ
แล้วบลูก็บอกโจมี่ว่า “จะหนีล่ะนะ” โจมี่ยังมึนๆ รู้ตัวอีกทีก็กลับมาอยู่บนคอสเตอร์เหมือนเดิม แล้วก็พุ่งเข้าชนผนัง ทะลุออกมาข้างนอก
แสงสีฟ้าที่เรืองออกมานั่นคือพลังของปู่ช่วยคุ้มครอง หรือพลังของโจมี่ที่หลุดออกมาเพราะตกใจโดยบังเอิญหว่า??? เอาเถอะ ^^
จากนั้นโจมี่ก็เดินไปอย่างมึนๆ ว่านั่นคือการตรวจสอบงั้นเหรอ แล้วยังคนที่ปรากฏตัวออกมาอีก นั่นคือคนที่เขาเห้นในความฝัน จนเดินมาถึงเคสที่ขังนากิเนสึมิ เขาก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงของมันอีก ในขณะที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้นั้นเอง เคสก็แตกออก แล้วนากิเนสึมิก็พุ่งเข้ามาหาโจมี่...
แล้วก็มีกลุ่มคนติดอาวุธกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา
“โจมี่ มากิส ชิน เราขอกำจัดเธอในฐานะผู้ไม่มีคุณสมบัติ”
“ผู้ไม่มีคุณสมบัติ... กำจัด? .... ที่ว่ากำจัดน่ะ มันหมายความว่ายังไง!!?”
.... ..... ...
จบแล้วตอนแรก!!!!!!!
ยาวจังเลย ^^” เราเล่าไม่เก่งจริงๆ นั่นแหละ TwT
ถ้ามีมึนๆ ก็ขอโทษด้วยะนะคะ ^^”
ไว้มาต่อตอนต่อไปค่ะ~ XD
อ๊ะ ก่อนหน้านั้น มาแฉความบ้าของตัวเองอีกนิด... เราชอบแคปภาพต่อเนื่องเวลาที่มีการขยับเขยื้อนเยอะๆ จริงๆ นะ ^^” และแน่นอน แคปภาพปู่มาอึ้ด มาดูกันเตอะ =w=
ตอนที่หันมาหาฟีซิสตอนแรก~
และตอนที่กำลังจะซัดพลังเข้าใส่ Terras No.5 ... อันนี้บ้าไปเลยค่ะ ^^” (จิ้มขยายเอานะคะ ^^")
ปู่ขรา~~~~~~~~XD โจมี่ก็กอดปู่แน่นเชียว~~^o^
//me เผ่น~~
แล้วมาเล่า(+สครีม)ตอนหน้าต่อค่ะ ^^”
ขอบคุณทุกท่านที่ช่วยตอบแบบสอบถามค่ะ^^
ขอตอบคราวที่แล้วนะคะ ^^
Tsukasa จัง --> ที่ดูเรืองแสงนั่นมันคงเป็นเพราะมุมคลื่นพลังมันไปซ้อนพอดีน่ะค่ะ ^^" แต่ไงๆ ปู่ก็เท่ค่ะ กรี้ด~~~~XD
Icys จัง --> ง่ะ... กระสุนวงจักร... ^^" งานหน้าถ้ามีก่อนต้นเดือนมีนาก็อาจได้ออกด้วยกันจ้า แต่ถ้ามีแต่หลังจากนั้นกันอีกนานอ่ะนะ TwT ขอให้มีเถอะ ^^
พี่ Aerith --> เท่เน้อ~~~XD ตอนนี้ก็อวยพรขอให้มีงานอยู่ล่ะค่ะไม่งั้นคงไม่ได้เจอกันอีกนานเลยค่ะ TwT
Tanu จัง --> รับทราบน่อ ^^ คิสที่เห็นถอดก็ OP1 OP2 ED2.... เกือบครบแหละ 55+ ED1 มันไม่มีภาพภาพประจำนี่นะ ^^"
พี่ Lynn --> หนูเห็นคำนั้น หนูจะแปลมันว่านอร์ประจำเลยค่ะ ^^" รู้สึกว่ามันจะเป็นชื่อฐานทัพทหารบนดาวอะไรซักอย่างนะคะ ตอนที่ดูถึง (12) ยังไม่เห็นเลย แต่เห็นแว่บๆ ตอนอ่านแฟนฟิคน่ะค่ะ ^^ ส่วนคิสก็... เอาเป็นว่าเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว? มั้งคะ ^^" เรื่องโดสู้ๆ นะค้า~ หนูก็จะพยายามเขียนค่า~~~XD แต่จะกล้าเขียนให้ปู่หลุดซักแค่ไหนนี่สิเรา ^^"
คุณ Zeasonal --> ยินดีต้อนรับค่ะ ^w^ วันนั้นก็ไปขอถ่ายรูปมาเหมือนกัน ขอบคุณมากนะคะ ^^ ภาพนั้นเราก็อยากได้ใหญ่ๆ เหมือนกัน แต่หาได้แต่ไซส์นั้นล่ะค่ะ TwT ที่เคยเห็นใหญ่หน่อยก็ในยูทูป แต่ใน movie แต่งตัวตุ๊กตา... ปู่กับโจมี่โดนจับไปใส่ชุดเจ้าสาว... = ="ตามเวปขายของก็มีแต่ภาพแบบล็อตหลังน่ะค่ะ มีภาพใหญ่ๆ ที่ไหนไหมหนอ... TwT
คุณ D.D. Chan --> มันก็แบบว่าถ้าเป็นคนละรูปกันไปเลย อาจจะยังไม่เซ็งมาก แต่แบบว่ารูปเดียวกันแต่คนหายอ่ะนะ =w=" ตอนมาสก้านั่นสะดุ้งเฮือกเหมือนกันแล จริงๆ มันก็เหมือนต้นฉบับเกือบเปะเลยแหละ แต่ไม่เหมือนสุดๆตรงที่ต้นฉบับเขวี้ยงลงพื้น แต่อนิเมเขวี้ยงลงเตียง... แต่นั้นอัตราการสะดุ้งก็คงพุ่งกระฉูดแหละ ^^"อยากดูต่อเหมือนกัน เฮเฮ TwT
edit @ 14 Dec 2007 21:22:29 by mokuri
เป็นโจมี่นี่ก็ได้กอดเอวปู่ด้วยนะ โอ้ย ดีจัง ถึงโอกาสวัดรอบเอวปู่ไปด้วยเลย 
